Irrigatie in de oudheid
Hoewel de oorsprong van irrigatie een open wetenschappelijke vraag blijft, wordt in het algemeen aangenomen dat irrigatie bijna net zo oud is als de landbouw zelf. Archeologisch onderzoek heeft aanwijzingen gevonden voor irrigatie in gebieden waar regen onvoldoende aanwezig was om landbouw te te ondersteunen. Het vroegst bekende gebruik van irrigatietechnieken dateert terug tot 8000 jaar geleden in Perzië, het huidige Iran. Boeren in de Mesopotamische vlakte ontwikkelden een netwerk aan kanalen en grachten om water van natuurlijke bronnen te transporteren naar hun gewassen.
Duizenden jaren voor de aanleg van de bekende Aswandam in Egypte maakten de oude Egyptenaren nuttig gebruik van het vruchtbare slib dat de Nijl meevoert tijdens zijn jaarlijkse overstromingen. Door dijken aan te leggen vertraagde de snelheid van het water waardoor het vruchtbare slib zich afzette op de bodem. Ook werd water aangevoerd naar bestaande meren waar het opgeslagen werd voor gebruik tijdens drogere periodes.
De Oude Nubiërs die ooit leefden in het huidige Soedan en Zuid Egypte waren de eersten die een systeem hadden bedacht om water uit ondergrondse bassins omhoog te transporteren door middel van een waterrad aangedreven door dieren.
De irrigatienetwerken in Sri Lanka, welke dateren van 300 v.C waren de meest complexe en grootste van hun tijd. Lange kanalen zoals wij ze nu kennen werden handmatig uitgegraven gedurende periodes van duizenden jaren. De Singalezen waren ook de eersten die door mens gemaakte reservoirs aanlegden. Veel van deze kanalen en bassins worden tot op de dag van vandaag gebruikt.
Elke beschaving die groeide en te maken kreeg met droogtes kwam tot de conclusie dat irrigatie de enige oplossing was voor het behoud en de groei van hun lokaal ecosysteem. Greppels, kanalen, kunstmatige meren en primitieve pompen. werden over de ganse wereld ontwikkeld en grootschalig toegepast.